trip

หมายเหตุ: ขออภัย นี่ไม่ใช่บทความนำเที่ยวฮ่องกง เป็นเพียงทัศนะของผู้เขียนต่อเมืองที่เห็นใน 4 วันไม่สามารถอ้างอิงสำหรับนักท่องเที่ยวที่อยากรู้แหล่งช๊อปปิ้ง เพราะไม่ได้เขียนไว้

เชียงใหม่ : อีเมลถึงชาวฮ่องกง

หลายเดือนก่อน ผมมีโอกาศต้อนรับลูกค้าจากฮ่องกงท่านหนึ่ง เธอมาเที่ยวที่ร้านนกฮูก และชอบกล้อง lomo ที่ผมโชว์อยู่ในร้าน ประมาณว่าอยากได้ ผมเลยแนะนำว่าที่ห้างใกล้บ้านมีขาย เธอจึงปั่นจักรยานไปซื้อ ก็ไม่มีอะไร ก็นักท่องเที่ยวทั่วไป แต่ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เธอคนนั้นกลับมาที่ร้าน และปัญหากล้องขึ้นฟิมส์ไม่ได้ ตอนนั้นผมกับแฟนกำลังจะไปห้าง จึงอาสาพาไปเปลี่ยน จนกลายเป็นคุยกัน และแลกเปลี่ยนอีเมล คราวนี้เราจะไปเยือนเขาบ้างโดยสนับสนุนงบโดยพี่ชายแฟนไปกันทั้งครอบครัว
เราก็เลยอีเมลกลับไป ก็ไม่ได้หวังว่าจะได้เจอกัน หรือให้เขานำเที่ยวอะไรก็แค่แจ้งบอก และเราก็เดินทาง

ฮ่องกง : บนถนนสะอาดไร้ฝุ่น

รถยนต์ รถเมล์ รถแทกซี่สีแดงจอดให้คนข้ามตรงทางข้ามมากกว่าจะจอดหรือให้ทาง รถยนต์ด้วยกันเอง การบีบแตรยาวเหยียดต่อเนื่องนานๆ พบได้ทุกมุมถนน  ทุกคนเดินชิดขวาใครรีบก็แซงซ้าย รีบแค่ไหนก็ชนกันน้อยมาก แต่ผมก็โดนชนออกบ่อย ผมผิด เพราะหยุดและสโลว์เกินไป (ชีวิตที่เชียงใหม่หากเป็นกล้องบันทึกภาพในหนัง มันคงใช้จำนวนภาพมากกว่า 24 เฟรมต่อวินาที แต่ที่ฮ่องกง แม้แต่คนแก่ก็เดินเร็วมาก เฟรมที่ถ่ายต่อภาพคงไม่ถึง 24 เฟรมต่อวินาที)

วัยรุ่นที่นี่ ไม่ว่าจะแต่งตัวแรงขนาดไหน คนก็ไม่ได้สนใจกันมาก ต่างคนต่างรีบเร่ง มีอย่างอื่นรอท่า อาหารการกินเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง ก๋วยเตี๋ยว ข้าว 1 จาน จึงกินได้สองคนเลยทีเดียว การดูดบุหรี่เดินไปมาตามที่สาธารณะเป็น เรื่องปกติ ผมเดินทั้งวันรอบเมือง พื้นรองเท้าไม่มีแม้ฝุ่นและรอยเปื้อนเปรอะ ไม่มีเสาไฟระเกะระกะ ทุกอย่างยัดลงใต้ดิน ไม่มีหมาแมวเพ่นพ่าน (มีคนบอกว่าเมืองที่ศิวิไล หมาจรจัดจะถูกกำจัด ไม่รู้จริงแท้แค่ไหน)

บนถนน canton ที่นี่ไม่ต่างจากถนนแฟชั่น รองเท้าบูท เสื้อผ้าหลากสไตล์ และแบรนด์เนม ถือเป็นเรื่องสามัญ ไม่มีใครสนใจหยุดยืนดูหรอก ทุกคนเร่งรีบ ในสายตาคนฮ่องกงที่มองคนไทยอย่างผม คงไม่ต่างจากคนไทยมองกระเหรี่ยง พม่า ช่างเชื่องช้า เงอะงะ และไม่แฟชั่นจ๋าเช่นเขา

ภาพตรงหน้าคือกลุ่มคนวัยทำงาน ดูทุกคนจะพอใจกับสีดำทั้งตัว เวลาเช้าจึงมองเห็นฝูงเสื้อดำเต็มถนน ส่วนวัยรุ่นก็แต่งตัวมัลติคัลเลอร์สุดๆ รองเท้ากีฬาสีเจ็บ ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวให้คนข้าม สีต่างๆ ผสมผสานเคลื่อนสวนกันอย่างรวดเร็ว ไม่มีการปะทะ เลื่อนไหลไปตามทิศทางของตน ไปยังจุดต่างๆ บ้างเดินเข้าห้าง บ้างเดินลงรถไฟฟ้าใต้ดิน บ้างต่อคิวยาวเหยีดเพื่อขึ้นรถเมล์

เหมือนลูกกวาดหลากสีที่ซ่อนอยู่ในบอลลูนสีดำและแตกตัวกระจัดกระจายทั่วทั้งเมืองในเวลาสายๆ ของวันปกติ

ฮ่องกง : โรงแรม ห้องพัก กับห้างที่ไม่ได้เดิน

บนเกาะเกาลูน เราพักในโรงแรมย่าน tsim sha tsui โรงแรมสูงหลายสิบชั้น ทางเดินแคบเล็ก แตกต่างจากบ้านเรา (แต่ก็นับว่าหรูแล้วในย่านนี้) โรงแรมอยู่ติดกับห้าง Gateway ซึ่งเอาเข้าจริงๆ เราก็ไม่ได้เดินเที่ยวห้างนี้เลยเพราะคิดว่าเดินเมื่อไหร่ก็ได้เพราะใกล้มาก ทำนองว่าใกล้เกลือกินด่างเพื่อนที่เป็นชาวฮ่องกงบอกว่า ห้างนี้มีทุกสิ่งอย่างที่อยากได้ ตั้งแต่กล้อง toy ของเล่น ยันสินค้าแบรนด์เนม (วันสุดท้ายเราได้เดิน เพื่อเข้าห้องน้ำก่อนเช็คเอาท์)

ช่องข่าวต่างประเทศของฮ่องกงยังมีข่าวม๊อบในประเทศไทย เป็นช่วงหนึ่งของรายการข่าวต่างประเทศเลยทีเดียว เห็นมุมจากชาวต่างชาติมองไทยได้เลยนะ เรามันเมืองเถื่อนชัดๆ ภาพข่าวฉายซ้ำและเห็นแต่เลือดตกยางออก ผู้ประกาศข่าวน้ำเสียงดูแคลนอย่าไปเที่ยวเลย ทำนองนี้ ผมปิดทีวี เปิดน้ำอุ่นลงอ่างอาบน้ำ นอนแช่เท้าที่บวมจากการเดินมาทั้งวัน

ฮ่องกง : สื่อสารไร้สาย

พี่ชายเลือกซื้อซิมโทรศัพท์ เผื่อติดต่อกลับไทย ด้วยเรื่องงานการเงินของเขา โทรกลับมาที่ไทยบ้างบางครั้ง แล้วเพื่อนชาวฮ่องกงก็โทรมาหา แฟนผมรับ ขอโทษที่ไม่สามารถเจอเธอได้ เพราะภาระกิจ และเวลาไม่เพียงพอ เรากินข้าวในร้านอาหารที่พนักงานเป็นคนไทย เธ