The-Humancave

3 วัน บนเตียงนอน
ผมตื่นขึ้นในร่างกายเดิม สูดอากาศเข้าเต็มปอด พลังชีวิตกลับมาอีกครั้ง แขนขาขยับได้บ้างแล้ว อาการปวดที่หัวหายไปหมดสิ้น
หญิงสาวที่ผมเจอในวันแรก มีชื่อว่า จูน เธอเล่าเรื่องราวรายละเอียดที่ผมใคร่รู้ให้ฟังหลายเรื่อง ดูแลหาข้าวหาปลาให้ผม ดูแลแม้กระทั่งผมอยากปวดหนักปวดเบา เธอเล่าเรื่องที่เคยอาศัยอยู่ในโถงถ้ำใกล้ๆ กับผม แม่ของเธอเคยทำงานอยู่ที่นี่ เธอรับงานแปลเอกสารจากอีเมล ของเครื่องคอมพิวเตอร์ในห้อง แปลจากภาษาอังกฤษให้เป็นภาษาไทย คำต่อคำ บางทีประโยคยากๆ ก็ต้องแปลให้เข้าใจง่ายกว่าเดิม ทำงานที่นี่เกือบทศวรรษ รู้รายละเอียดทุกซอกรูของสำนักงาน

หนังสือที่ผมถืออยู่เกิดจากการแปลตลอดเวลาที่เธอทำงานอยู่ที่นี่ จากต้นบับเก่าภาษาไทย เธอเล่าว่าเธอจะต้องคอยตรวจเช็คอีเมลของผมทุกๆ 1 เดือน ติดต่อกันหลายปี
อีเมล มีเพียงเรื่องงาน ไม่มีเรื่องส่วนตัว ใช้เวลา 8 ปี กว่าจะรวบรวม และแปลออกเป็นเล่ม

ผมนั่งฟังโดยอาการโหวงๆ ในอก ในตอนแรก เป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจ ผมเองเคยส่งงานทางอีเมลบ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยาว ไม่ใช่เรื่องสั้น ไม่ใช่ข้อความ บทความ เป็นแต่เพียงงานกราฟฟิคที่ทำอยู่ทุกวี่วัน

แต่สำนักงานในตอนนี้ช่างแตกต่างจากสำนักงานที่ผมเคยอยู่ไปมาก การตกแต่งภายในที่ดูล้ำสมัยเหลือเกิน บวกรวมกับคอมพิวเตอร์รูปทรงแปลก ไม่ซ้ำกันของแต่ละเครื่อง มีเพียงโครงสร้างอาคารเท่านั้นที่ยังคงเป็นแบบเดิมอยู่
เปลี่ยนไปมากโข ทีเดียว

ผมถามเธอต่อในเรื่องสายบริหารจัดการสำนักงาน ว่าใครเป็นคนติดต่อหานักเขียน ผลิตเป็นหนังสือ เธอส่ายหัว ไม่ทราบข้อมูล เป็นเพียงเรื่องเดียวที่เธอยอมรับว่าไม่รู้เรื่องจริงๆ หนังสือกว่าร้อยเล่มในสำนักงานมีที่มาแตกต่างกัน แต่เธอยืนยันได้ทุกเล่มว่าได้รับอนุญาติจากเจ้าของผลงานแล้ว หากจะสืบค้นก็ต้องใช้เวลาหลายวัน เอกสารบัญชีอนุญาติสิทธิ์ ถูกเก็บไว้อีกห้องหนึ่ง ชั้นบนสุด เธอรับปากผมว่า จะหาข้อมูลที่ผมต้องการมาให้ในเร็ววัน

เธอยังแจ้งอีกว่า ในสำนักงาน มีพนักงานอีก 2 คนอยู่อีกห้องถัดจากห้องนี้ เธอพาทั้งสองคนมาพบผม หญิงสาวหน้าตาคล้ายกัน ในชุดพนักงานแบบเดียวกับ จูน พูดจากันด้วยภาษาอะไรไม่ทราบได้

เราคือผู้แปรเอกสารค่ะบอส หญิงสาวทั้งสองหันมาบอกผม เสียงซ้อนทับ เหมือนพูดประสานเสียง แทบๆ จะพร้อมกัน ก่อนแยกย้าย ขอตัวกลับไปทำงาน

*********

ช่วงบ่ายวันนี้ ผมอ่านหนังสือของตัวเองฉบับภาษาไทยไป ครึ่งเล่ม ฉากบางฉากเหมือนดั่งเคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตผม ถ้ำราคาถูกแบ่งให้เช่า ชุมชนถ้ำ ร้านเหล้า ห้องน้ำ เพื่อนง่าว ตู้เย็น เบียร์ อาหารกล่อง ร้านกาแฟ

จูนนั่งอยู่ในห้องเดียวกันกับผม ภาพเธอนั่งจ้องคอมพิวเตอร์ กับงานเอกสารกองใหญ่ ดูคล้ายคลึงกับใครสักคนที่ผมรู้จัก

ผมเขียนหนังสือเล่มนี้เองหรอกหรือ ผมหันไปทางจูน หันปกหนังสือไปทางเธอ

ไม่น่าเชื่อแฮะ ผมว่า จูนหันมาทางผม เลื่อนเก้าอี้ ออกจากโต๊ะคอมพิวเตอร์ เธอพยักหน้า ก่อนยิ้มตอบ เรารับงานเขียนจากบอสทุกๆ วัน วันละนิด รับพนักงานเพิ่มเรื่อยๆน่ะค่ะ-งานล้นมือ จูนบอก พร้อมเลื่อนเก้าอี้ออกห่างโต๊ะคอมพิวเตอร์ เข้าที่ เธอเดินไปยังโต๊ะเหล็กข้างๆ เตียงที่ผมนอนอยู่ หยิบซองจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนนำมายื่นให้ผม แกะอ่านสิคะ เธอบอก เหมือนจดหมายทั่วไป บอกเล่าการทำงานหลังจากบอสหลับไหลบนเตียง แต่ก็ไม่เหมือนเสียทีเดียว เป็นการทำงานต่อจากคุณบอส คุณคือคน วางระบบตั้งแต่แรกแล้ว

ผมงงกับ ความหมายของคนวางระบบ แต่ก็รับซองจดหมาย คุณหมายถึงโปรแกรมเมอร์หรือ ผมถาม

ก็คงประมาณนั้น บอสทำมันก่อนเมื่อสิบปีก่อนหน้านี้ เธอผายมือไปที่พนักงานหญิงสองคนสองคนห้องข้างๆ
ที่เหลือเป็นหน้าที่ของบริษัท แปรเปลี่ยนเป็นคลังความหมาย หลากหลายภาษา
แต่บอสไม่ต้องกลัวหรอก ทุกความหมายในระบบ เราสามารถแปลได้
หนังสือนี่ด้วย ผมถาม จูนพยักหน้า นั่นเป็นเล่มแรกของบอสค่ะ
บอสเขียนขณะที่ยังหนุ่มๆแกะจดหมายสิคะ แม่ฉันเป็นคนเขียนเอง
ผมแกะจดหมายออกจากซอง คลี่อ่าน มันเป็นลายมือแบบเดียวกันหลังบัตรตอก

********

สวัสดี นกฮูก

คุณคงแปลกใจอีกแล้วสิ ต้องขอโทษด้วยที่คราวก่อนฉันไม่ได้แนะนำตัวกับคุณแต่แรก หากพูดไป ก็ยากเกินความเข้าใจ ฉันอยู่โลกฝั่งตรงกันข้ามกับคุณ จดหมายนี้ถูกเขียนขึ้นหลังจากวันที่ฉันออกไปเยี่ยมแผงหนังสือ ข้างๆ หอพักไม่นาน ตอนนั้นเป็นฤดูฝน คุณกลายเป็นกบ ฉันหมายถึงเรื่องมันดูไม่เป็นเรื่องเท่าไหร่ คุณกลายเป็นกบได้อย่างไร ฉันอยากบอกว่า คุณสร้างเรื่องกบขึ้นมา หลอกให้ฉันเชื่อ ฉันต้องเดินหาร่มอยู่นาน เพื่อกลับไปที่หอพัก ทะเลที่ห้อง เป็นเรื่องที่แต่งขึ้น แต่ไม่เป็นไร ฉันว่าคุณจินตนาการได้ดีอยู่แล้ว
ฉันคุยกับกบรู้เรื่องในโลกของฉันก็แล้วกัน

เข้าเรื่องเถอะ เรื่องหนังสือที่คุณหยิบอ่านนั้นคุณแต่งขึ้นเอง มันไม่มีจริงๆ บนโลกของฉันหรอก แต่ในโลกที่คุณไปอยู่ตอนนี้มันมีจริง หากเวลาที่คุณเป็นคนเริ่มสร้างเป็นเรื่องเดียวที่อ้างได้ ว่ามีอยู่จริง คุณเองต้องหากบให้เจอ กบจริงๆ น่ะ ในวันนี้ตอนบ่ายสามโมงตรงหากไม่คลาดเคลื่อน ฝนจะตก กบจะออกมา พูดภาษาเดียวกับคุณ แจ้งบอกรหัสประตูห้องบัญชีด้านบน คุณต้องจำให้ได้ หาเอกสารสิทธิ์ให้เจอ เรื่องยาวของคุณ กลับไปยังถ้ำของคุณ ที่นั่นมีคำตอบรออยู่ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่าคุณเป็นคนกำหนดเอง ต้องเป็นก่อนวันพรุ่งนี้นะ

ไม่เช่นนั้น สิ่งที่คุณสร้างจะหายสาบสูญไปในพริบตา รวมถึงฉันเองด้วย

เมื่ออ่านจดหมายนี้เสร็จแล้ว แจ้งบอกหญิงสาวผู้ช่วยที่ฉันจ้างมาด้วยนะว่า ให้พนักงานในสำนักงานทั้งหมดหยุดงานได้เลย คุณเป็นอิสระ และกลับมาเพื่อทำอะไรบางอย่างแล้ว ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย ฉันเตรียมไว้ให้แล้ว ในซองนี้

ที่ฉันเขียนเป็นจดหมาย ก็เพราะบนโลกนั้น ไม่มีใครอ่านลายมือออกหรอก เพราะพวกเขาเป็นแต่เพียงโปรแกรมที่สร้างขึ้นเท่านั้นเอง ไม่สามารถตรวจจับได้พวกมันจะอ่านได้เพียงรหัสสัญญานเฉพาะเท่านั้น และมีเพียงหน้าที่ส่งสารเท่านั้น

<