Nokhookdesign : Thai Graphic Designer

ผมตื่นขึ้นบนเตียงนอนของใครไม่ทราบได้
ภายในห้องที่ผมนอนอยู่มีชุดคอมพิวเตอร์หน้าตาแปลกแตกต่างจากที่ผมเคยเห็น วางเรียงเป็นตับ 20 เครื่องได้ ทุกเครื่องถูกเปิด ไฟกะพริบหน้าจอ สายไฟระโยงยางยาวเหยียดไหลลงสู่ท่อยาง

พบหญิงสาว หน้าตาธรรมดา แต่งตัวในชุดพนักงานบริษัท เสื้อเชิ๊ตปักชื่อบริษัท เสื้อรีดเรียบ สวมกางเกงยีนต์สีดำเข้ม วัยไม่เกิน 18 นั่งอยู่ข้างเตียงของผม
เมื่อลองจับต้นชนปลาย เกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดขึ้นหลายอย่างกับชีวิตผม หลังจากได้ยินเสียงตัวเองจากบัตรตอกแล้ว ผมเปิดอ่านจดหมายลึกลับขนาดสั้นนั้นสามรอบ เหมือนของแข็งหล่นตุบลงบนหัว ทุกสิ่งจึงมืดดับลง
ผมลองเอามือลูบหัวตัวเอง ไม่มีแผล ไม่มีอาการเจ็บปวดค้างคา ผมมองหน้าหญิงสาว พยามจะพูดออกมา ทว่าไม่มีแม้เสียงลมหายใจของตัวเอง

ตื่นแล้วเหรอคะ อรุณสวัสดิค่ะบอส หญิงสาวกล่าวทัก

บอสหลับไป สองวันแหนะ เธอกล่าวบอกผม เรียกสติผมกลับคืน ผมมองหน้าหญิงสาวเนิ่นนาน มีอะไรสักอย่างของเค้าหน้า เหมือนผมจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน คุณคือใคร ผมยิงคำถาม เวลาหายไปสองวินาที เธอยิ้ม
พนักงานในบริษัทของคุณค่ะ เธอหันหน้ามองนาฬิกาแขวนผนัง ก่อนหันมาบอกผม อีกเดี๋ยวทุกคนคงมาทำงาน
คุณคือคนเขียนจดหมายหลังบัตรตอกใช่ไหม ผมถาม
อ่า ฉันไม่ทราบ นั่นไม่ใช่ลายมือฉัน ไม่มีใครทราบนอกจากบอสค่ะ เธอกล่าวตอบ ลุกจากเก้าอี้หุนหัน ใบหน้านิ่งเรียบ หันหน้าไปทางประตูห้อง ฉันต้องลงไปเปิดสำนักงานก่อน
เดี๋ยวก่อน ผมร้องเรียก รู้สึกเสียงแหบแห้ง เหมือนไม่ใช่เสียงผม ปวดแขนขาสาหัส ขยับเขยื้อนตัวเองลำบาก
คุณทำงานในสำนักงานผม ทำไมผมไม่เคยเห็นคุณมาก่อน
ฉันรอคอยบอสกลับมาที่นี่ วันนี้ค่ะ ทุกอย่างรอคอยการกลับมา

เบื้องหน้าผมคือหญิงแปลกหน้า ผมตื่นขึ้นอีกครั้งหลังจากสองวันเลยผ่าน ไม่น่าเชื่อ ผมหลับลึกไร้ความฝันใด ไม่มีถ้ำ ไม่มีเพื่อนง่าว
ผมวาดกราฟช่วงเวลาในหัวสมอง ระดับเส้นแช่นิ่งไร้รอยหยักหลายสิบปี ก่อนทะแยงมุม 45 องศา พุ่งปี๊ดเสียดยอดไร้จุดสิ้นสุด ในไม่กี่วันที่ผ่านมา ชีวิตผมเปลี่ยนแปลงไม่ทันได้ตั้งตัว

เส้นกราฟความจำบางอย่างหายไป สิ่งใหม่เข้าแทนที่ หากจดหมายหลังบัตรตอกเป็นเรื่องจริง ผมหลับไหลในโถงถ้ำยาวนาน 10 ปี ตื่นมาพบฝุ่นผงแดง ออกจากถ้ำด้วยมอเตอร์ไซน์ มายังสำนักงานที่ทำงานอยู่

ไม่มีสิ่งมีชีวิตที่พูดภาษาเดียวกันกับผม พบเพียงหญิงสาวแปลกหน้าอธิบายการมีอยู่และหน้าที่รับผิดชอบใหญ่หลวง (หน้าที่ที่ผมไม่เคยต้องการแบกใส่หลัง) หมายความตามนั้น คือไม่มีใครเข้าใจหากจะให้ผม อธิบายในแง่ของการหายไปลึกลับของห้วงเวลายาวนาน

เวลาไกลห่างเกินไป เงินจำนวนมาก สำนักงาน เป็นของผม ยากเกินจะเชื่อ แถมหญิงสาวอีกหนึ่งนางบอกว่าเป็นคนในบริษัทผม

ก่อนตื่นจากความคิด พบเก้าอี้ข้างเตียงว่างเปล่า หญิงสาวหายไปแล้ว ผมมองรอบห้อง ห้องขนาด 8X8 ตารางเมตร มีพัดลมเพดาน แอร์คอนดิชั่นชั้น ตู้เอกสาร โต๊ะหัวเตียง หนังสือพ๊อกเก็ตบุ๊ค สองสามเล่ม บนหัวเตียง หนังสือภาษาอังกฤษ น่าจะเป็นหนังสือที่ผลิตโดยสำนักงานผมเอง หนังสือเปื้อนด้วยฝุ่นผงแดง คงวางอยู่ในห้องยาวนาน

ผมลองเอื้อมมือหยิบมาดู 1 เล่ม ปัดฝุ่นผงแดงออก มองเห็นหน้าปกเป็นรูปถ้ำและหมายเลขถ้ำที่ผมเคยอาศัยอยู่ ชื่อหนังสือว่า The Humancave มีชื่อจริงผมกำกับติดอยู่ด้านมุมซ้ายล่างสุด ว่าเป็นคนเขียนหนังสือเล่มนี้
ผมเปิดไปด้านใน หนังสือเล่มหนา ในหน้าแรก พบลายมือของตัวเองติดอยู่ มอบให้เธอที่รัก ขอให้สนุกกับการอ่านหนังสือเล่มนี้

ผมเงยหน้า สูดอากาศเข้าเต็มปอด รวบรัดช่วงเวลาให้สั้นกระชับ
พลิกกระดาษไปหน้าท้ายสุดของหนังสือ
อ่านบรรทัดสุดท้าย ใจความว่า

บางทีวิญญาณของเราอาจจะตายไปแล้ว เราจะใช้ช่วงเวลาหนึ่ง เวลาสั้นยาวต่างกันของแต่ละคน เพื่อเสาะหาที่อยู่ใหม่ที่เหมาะสม และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ บนโลกใหม่นั้นยาวนาน

ซองกระดาษสีขาวซองหนึ่ง หลังบัตรตอก
ด้านหน้าตรงมุมบนขวาซองกระดาษมีตราบริษัท ที่อยู่ภาษาไทย และเบอร์โทรศัพท์ ผมเอื้อมมือหยิบเปิดซอง พบเช็คใบหนึ่ง ยอดเงินในนั้น มีจำนวน 3 ล้านบาท เป็นชื่อจริงของผม กระดาษเอสีหนึ่งแผ่น ถูกเขียนด้วยข้อความภาษาไทย มีข้อความดังนี้

*****************************

สวัสดีนกฮูก

คงตื่นเต้นสินะ ที่เห็นเงินมากมายขนาดนี้ นี่ฉันเองนะ นกฮูก ฉันอาจทำคุณสับสน นี่คือค่าทำงานล่วงเวลาของคุณ 10 ปี ที่เลยผ่าน คุณทำได้ดี ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีชื่อบริษัทดังกล่าวอีก จะเหลือเพียงแค่สำนักงานเฉยๆ

ไม่มีชื่อจริงของคุณในบริษัทนี้ด้วย จะมีแต่ชื่อที่ถูกตั้งขึ้นมาใหม่ เรียมตามลำดับผู้ถือครองสิทธิ (แน่นอน คุณมิใช่คนแรกที่ได้รับสิทธินี้ มีคนอีก 68 คนได้รับเงินจำนวนดังกล่าวไปแล้ว)

และหากคุณไม่ชอบชื่อนี้ จะเปลี่ยนเมื่อใดก็ได้ ไม่มีผลใดต่อการใช้จ่าย หรือรับเงิน

นับแต่นี้ การตอกบัตรจะไม่มีผลต่อชีวิตคุณอีก เครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์สำนักงาน กระดาษชำระ กระติกน้ำร้อน เครื่องชงกาแฟ รวมถึงเอกสารต่างๆ ของบริษัท เป็นของคุณแต่พียงผู้เดียว

แน่นอนฉันไม่ได้มีอำนาจยกให้คุณ มีเพียงแค่แจ้งข่าวสารให้คุณรับทราบเท่านั้น หลังจากนี้ คุณจะยังได้รับเงินเดือนอีก ตลอดระยะเวลาที่คุณยังอาศัยอยู่บนโลกนี้

ค่าทำงานคุ้มค่า ไม่มาก และก็ไม่น้อย นั่งทำงานของคุณเองให้แล้วเสร็จ แก้ไขระบบบางอย่างให้เข้าที่ (งานที่คุณบอกว่าอยากทำมันก่อนที่จะตายดับไปเสียก่อน)

สนามหญ้าหน้าสำนักงาน ลานจอดรถ เป็นของคุณแต่เพียงผู้เดียว หากคุณไม่ยอมรับ หรือมีข้อสงสัยใด จงเข้าใจได้ว่านั่นเป็นหนทางเลือกเดียวเท่านั้นที่คุณมี จงใช้ทุกอย่าง ด้วยความระมัดระวัง และทำในสิ่งที่คุณฝันไว้ให้จงได้ ซึ่งตอนนี้คุณก็เดินมาได้ครึ่งทางแล้ว ควรทำให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชีวิตอาจผกผันเปลี่ยนข้ามช่องอีก คุณจะไม่รู้ตัว และจะรู้ว่า ที่ฉันพูดมาไม่ผิดเลยแม้สักคำ

ตลอดระยะเวลา 4 เดือนนี้ จะเป็นการทดสอบระบบเวลาในสมองคุณเอง หากการซ่อมแซมแล้วเสร็จก่อนกำหนด เครื่องตอกบัตรเครื่องนี้จะเข้าสู่การทำงานปกติ

ใช่รวมไปถึง โลกที่คุณเคยอยู่จะกลับเป็นดังเดิม นั่นก็หมายความว่า คุณ นกฮูก จะหายตัว ไร้ตัวตน และส่วนคุณเอง คุณคนที่มีชื่อจริง นามสกุลจริงตามบัตรตอก จะกลับมาใช้ชีวิตได้ดังเดิม อาจจะเป็นเรื่องเพี้ยนสักหน่อย แต่ฉันเชื่อว่าคุณคงรับมือได้อย่างสบายๆ

ฉันเสียใจที่ต้องบอกว่าชุมชนถ้ำนั้นถูกรื้อถอนบางส่วน คุณคงทราบบางอย่างคร่าวๆ แล้ว ก่อนคุณจะอ่านข้อความที่ฉันเขียนนี้เสียอีก แต่ขอเตือนคุณไว้สักข้อว่าอย่าได้คิดกลับไปที่นั่นในระยะนี้ ไม่มีประโยชน์ คุณจะเศร้าซึมเสียใจ ไม่มีทัศนียภาพดังเดิมอีกต่อไปแล้ว ป้าเจ้าของถ้ำเป็นคนว่าจ้างรื้อถอนเอง แกสร้างคอนโดมิเนียมทับ 42 ยูนิต แต่ละยูนิตตกแต่งแตกต่างกัน มีเพียงยูนิตเดียวที่คงสภาพถ้ำไว้ ค่าเช่าสูงลิบ สี่หมื่นห้าร้อยบาทต่อเดือน

จงอาศัยอยู่ในสำนักงานนี้เป็นการชั่วคราวก่อน ใช้เงินที่ได้มาให้คุ้มค่าที่สุด และช่วงนี้จำเป็นอย่างยิ่งว่า คุณควรพบปะเพื่อนฝูงบ้าง มันจะทำให้การซ่อมแซมรวดเร็วมากขึ้น เป็นประโยชน์ต่อตัวคุณเอง และเป็นประโยชน์กับความฝันของคุณด้วย และอย่าพึ่งได้พูดเรื่องถ้ำแก่ผู้ใด จนกว่าจะมีคนเอ่ยถาม ใช้ชีวิตปกติเท่าที่จะทำได้

คุณต้องเริ่มแล้วล่ะ เวลากระชั้นเข้ามาแล้ว หากมีปัญหายากเกินแก้ไขด้วยตัวเอง ส่งข้อความถึงฉันได้ ผ่านเครื่องตอกบัตรนี้

ดูแลตัวเองด้วย
ฉันเอง

*****************************

ผมอ่านจดหมายดังกล่าวตรงเครื่องตอกบัตรนั้น ซ้ำอีก 3 รอบ บางอย่างผมเข้าใจ บางอย่างก็ยากเกินเข้าใจ เงยหน้ามองเครื่องตอกบัตรนั้น เข็มนาฬิกา หยุดเดินไปแล้ว ผมเริ่มหน้ามืด ไม่ทันได้ตั้งตัว เหมือนของแข็งหล่นทับ

แล้วทุกอย่างก็มืดดำสนิท

*****************************

อ่านย้อนหลังที่นี่ครับ

คลิกอ่าน ตอนที่ 1
คลิกอ่าน ตอนที่ 2
คลิกอ่าน ตอนที่ 3
คลิกอ่าน ตอนที่ 4
คลิกอ่าน ตอนที่ 5
คลิกอ่าน ตอนที่ 6

คลิกอ่าน ตอนที่ 7

ปล1. ผมบันทึกเรื่องราวทั้งหมดนี้เมื่อวันที่ 28 มีนาคม ปีที่แล้ว ไม่น่าเชื่อว่า ฝุ่นผงที่คิดขึ้นมาเล่นๆ ครบกำหนด 1 ปี ผ่านพ้น มันจะเกิดขึ้นใน จ.เชียงใหม่ จริงๆ

ปล2. อ่านย้อนหลังที่นี่ครับ

คลิกอ่าน ตอนที่ 1
คลิกอ่าน ตอนที่ 2
คลิกอ่าน ตอนที่ 3
คลิกอ่าน ตอนที่ 4
คลิกอ่าน ตอนที่ 5
คลิกอ่าน ตอนที่ 6

ช่วงสายวันนั้น ในร้านกาแฟเปิดใหม่

ผมดูดกาแฟไม่กี่อึก สมาธิขาดหาย อ่านหนังสือไม่เข้าหัวแอบชำเลืองมองพนักงานแคชเชียร์สาวทุกๆ 2 นาที ไม่มีทีท่าว่าเธอจะสนใจตอบรับ

เธอยุ่ง และยังง่วนอยู่กับการเช็คขวดใส่เมล็ดกาแฟ ต้อนรับลูกค้าอยู่ตลอดเวลา ไม่มีช่วงจังหวะใดให้ผมสบตา แทรกคำถามผ่านอากาศ ไถ่ถามว่า เธอล่วงรู้ได้อย่างไร

แน่นอน เธอไม่มีทีท่าสนใจมนุษย์ถ้ำดังคราวแรกที่พบ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกน่า ที่คนไม่รู้จักผมจะล่วงรู้ว่าผมอาศัยอยู่ในถ้ำให้เช่าราคาถูก

ช่างมันเถอะ น้ำแอลกอฮอล์ที่เหลือในหัวอาจทำผมเพี้ยนผิดปกติ จินตนาการภาพซ้อนทับ อุปโลกน์ปัดว่าใครก็พูดเรื่องถ้ำกันทั้งนั้น ผมลุกออกมาจากที่นั่ง หยิบนิตยสารเล่มนั้นคืนในชั้นวาง ผมดูดกาแฟไม่หมด ถือแก้วกาแฟติดมือ ไม่ได้คิดเรื่องราวอะไรต่อ เดินดุ่มกลับถ้ำ ผ่านหอศิลป์และตลาดต้นพยอม

*****************
เมื่อถึงปากทางเข้าถ้ำ พบการเปลี่ยนแปลงสามสี่อย่าง
ตู้เสื้อผ้า โต๊ะคอมพิวเตอร์ ตู้หนังสือ ทีวี กองหนังสือ เตียงนอน-ผ้าห่ม กีต้าห์โปร่งของน้องชาย ถูกเคลื่อนย้ายจากหน้าห้องน้ำสู่ด้านล่างโถงถ้ำ กองหนังสือ กองซีดี-ดีวีดี และกองกระดาษไร้ค่าบางส่วนยังอยู่ที่เดิมไม่ได้ถูกเคลื่อนย้าย ฝุ่นผงสีแดงกระจายฟุ้ง บ้างก็เกาะตัวหนาแน่นบนกลุ่มกองเหล่านั้น ฝุ่นผงแผ่คลุมเคลือบติดตามผนังถ้ำ มีบางส่วนยังคละคลุ้งหลงเหลืออยู่ในอากาศ รอเพียงช่วงเวลาเล็กน้อย เพื่อตกลงสู่ที่ต่ำบนพื้นถ้ำ ตามแรงโน้มถ่วงของโลก

คลองน้ำขนาดเล็ก ขนาดความกว้างครึ่งเมตร ไหลเป็นทางยาว ไหลลงสู่หน้าถ้ำ น้ำไหลเชื่องช้าด้วยพื้นถ้ำไม่ได้ลาดชันมาก ก่อนที่มันจะไหลเร่งแรงมากขึ้นเมื่อถึงหน้าถ้ำ และตกสู่ลาน (จอดรถ) ดินเบื้องล่าง

ต้นน้ำอยู่ทางด้านบนโถงถ้ำ ไหลซึมต่อเนื่องมาจากภายในห้องน้ำอีกที คลองน้ำไหลผ่านโถงถ้ำ แบ่งฟากถ้ำซ้ายขวา น้ำใสเหมือนดังตาน้ำใหม่ผุดออกมาจากใต้ดิน เปรียบดังต้นน้ำหล่อเลี้ยงผืนดิน ดินแดนเหนือสุดของประเทศไทย
ผมได้แต่ยิ้มแหย น้ำตกขนาดย่อมในอาคารที่พักอาศัย

พื้นกระเบื้องยางถูกเลาะไปกว่าครึ่งค่อนถ้ำ มองเห็นเนื้อแท้ของพื้นถ้ำ สีดำด่าง เศษหินถูกกระเทาะพื้นผิว คงเป็นฝีมือช่างสองคน สร้างพื้นผิวขรุขระ เพื่อการยึดเกาะของกาวซีเมนต์ ระหว่างกระเบื้องใหม่ เซรามิคและพื้นถ้ำเดิม โซนถ้ำถูกแบ่งเป็นสองฝั่งฟากชัดเจนด้วยคลองน้ำผ่าครึ่ง และเนื้อพื้นผิวกับสีดำด่างของพื้นถ้ำเดิม

ให้เปรียบเทียบเล่นๆ สีดำของพื้นถ้ำก็คงเป็นโลกล้านปี ส่วนสีเขียวของกระเบื้องยางหน้าถ้ำ คงเป็นโลกเดิม โลกปัจจุบันที่เท้าผมเหยียบติดอยู่ รอการขยับเขยื้อนก้าวผ่านไทม์แทชชีนสู่โลกล้านปี

ผมยืนอยู่หน้าถ้ำสักหนึ่งนาทีเห็นจะได้ ก่อนก้าวเท้าเดินเข้าไป กระโดดข้ามคลองน้ำ ข้ามไปยังอีกฟากถ้ำ ฟากที่ยังไม่ถูกเลาะกระเบื้องยาง สอดส่ายสายตาหาสิ่งมีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงถ้ำในวันนี้ เดินย่างเข้าไปยังห้องน้ำ แหล่งกำเนิดคลองน้ำ ไม่พบผู้ใด

เมื่อมองลงมายังโถงถ้ำด้านล่าง รู้สึกยืนอยู่ในสถานที่ไม่คุ้นชิน บรรยากาศแตกต่างไม่เหมือนเดิม ไฟในถ้ำมืดมิด มีเพียงแสงเดียวส่องสาดจากประตู แสงอาทิตย์ แสงแดดบ่ายด้านนอกถ้ำเท่านั้น บรรยากาศเปียกชื้น อึดอัด ผมรู้สึกว่าจะมีกลิ่นเหม็นสาบจากที่ไหนสักแห่ง ลอยรู่ปนกับออกซิเจนในถ้ำเข้าสู่โพลงจมูกผม ไม่ใช่กลิ่นเหม็นจากห้องน้ำ ไม่ใช่เลย กลิ่นผมเองผมรู้ดีน่า แต่กลิ่นแปลก เหมือนกลิ่นเหม็นมูลค้างคาวกองสุมอยู่ตรงใหนสักแห่งระหว่างกองซีดี และกองเฟอร์นิเจอร์

เช่นเดียวกับถ้ำเชียงดาวสถานที่ท่องเที่ยวหนึ่งของเชียงใหม่ ใช่ๆถ้ำยุคโบราณ ขาดเสียแต่ถ้ำนี้ไม่มีหินงอกหินย้อยเท่านั้นเอง เพราะมีฝ้าเพดานโครงเคร่าทีบาร์ปิดอยู่ ฝ้าเพดานคือสิ่งเดียวที่บ่งบอกว่าถ้ำยังคงเป็นถ้ำเดิมของผม ถ้ำหมายเลข 302 ถ้ำไม่มีระเบียง ถ้ำแบ่งให้เช่าราคาถูกย่านชุมชนอุโมงค์ มิได้ถูกระเบิดฝุ่นผงสีแดงจริงๆ

และมิใช่ถ้ำยุคโบราณ ต้องล้อมวง เต้นรอบกองไฟ ฉีกกินเนื้อเก้งดิบๆ ในป่าเบญจพรรณ ที่พึ่งล่าได้จากคมหอกหินที่ทำด้วยภูมิปัญญาท้องถิ่นคนถ้ำ

ใช่สิใครก็คงคิดอย่างนั้น หากช่วงเช้าของวัน ไม่มีโทรศัพท์แจ้งข่าวจากป้าเจ้าของถ้ำ ผมก็คงคิดเอาเองอย่างนั้น ถ้ำถูกวางระเบิด จุดกำเนิดของระเบิดอยู่หน้าห้องน้ำ ตาน้ำไหลผุด กลายเป็นคลองน้ำขนาดย่อม แรงระเบิดรุนแรงส่งดินปืนและฝุ่นผงแดงฟุ้งกระจายเต็มถ้ำ แรงระเบิดเพี้ยนประหลาด สามารถย้ายเคลื่อนสิ่งของกองรวมกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยได้

ผมเอื้อมมือเปิดสวิต์ไฟหน้าห้องน้ำ ไฟติดเป็นปกติ การเลาะกระเบื้องยางคงไม่ถึงขั้นต้องสับสะพานไฟลง

แสงไฟหน้าห้องน้ำทำให้ห้องสว่างมากขึ้น ห้องน้ำเจาะช่องเข้าไปในเนื้อถ้ำ คว้านลึกเข้าไป ขนาด 6 ตารางเมตร ห้องน้ำสูงกว่าพื้นโถงถ้ำประมาณ 30 เซ็นติเมตรเห็นจะได้ ผมมองเห็นกองผ้าเปียกสองสามชิ้นวางอยู่ตรงชักโครก น้ำยังหยดเป็นทางยาว ไม่ใช่เสื้อน้องชายผมแน่ๆ น้องผมไปเชียงรายยังไม่กลับ คงเป็นของช่างสองคนนั้น น้ำหยดลงแอ่งน้ำรูโบ๋บนพื้นห้องน้ำ ตาน้ำที่ว่าเกิดจากตรงนี้นี่เอง ช่างคงเลาะพื้นห้องน้ำ แล้วก็คงมีช่างคนใดคนหนึ่งไม่ระมัดระวัง กระเทาะกระเบื้องแรงจนไปโดนท่อน้ำดีเข้า ท่อน้ำใช้ในอาคารแตกไหลไม่หยุด น้ำพุ่งพลวดสู่ด้านบนผุดเป็นแอ่ง แรงดันไม่มาก เปลี่ยนสถานะจากท่อน้ำดีเป็นคลองน้ำไหลเชื่องช้า ก่อนเร่งแรงกลายเป็น น้ำตกขนาดย่อมในอาคารพักอาศัย

ต้องมีช่างคนใดคนหนึ่งเปียกน้ำ และต้องมีช่างคนใดคนหนึ่งเดินทางไปปิดวาวล์น้ำ ซึ่งอยู่ในตำแหน่งที่ไหนสักแห่งในถ้ำ ตำแหน่งควบคุม ปิดเปิดปล่อยน้ำดีมายังถ้ำ หมายเลข 302 นี้

ผมเดินมาด้านล่าง ควานหาโทรศัพท์มือถือ ตั้งใจจะโทรถามป้าเจ้าของถ้ำเรื่องช่างสองคนที่หายไป และเหตุการณ์โดยคร่าวๆ ที่เกิดขึ้นในถ้ำ หมายเลข 302

หาอยู่นานทั้งที่เคยคุ้นและไม่เคยคุ้น ทั้งด้านนอกถ้ำและด้านในถ้ำ ไม่มีตำแหน่งระบุชัดเจน พูดง่ายอีกหน่อยก็คือ
ไม่เจอไม่มีทางเจอ สงสัยคงกองปนอยู่ในหนังสือ หรือกองเสื้อผ้าใช้แล้ว ก็เมื่อคืนผมเมา จำไม่ได้ว่าโทรฯ หาใครบ้าง แล้ววางมือถือไว้ตรงไหน การหามือถือ กับหารีโมตทีวี เป็นสองสิ่งที่ผมเปล่าเปลืองเวลาไปกับมันพอสมควร มีครั้งหนึ่งน้องชายผมจำเป็นต้องออกกำลังกายก่อนนอน โดยการเดินจากอีกฟากหนึ่งไปอีกฟากหนึ่งเพื่อเปลี่ยนช่องทีวี ระหว่างช่องหนังที่ผมดูกับช่องถ่ายทอดสดฟุตบอลพรีเมียร์ลีกที่น้องผมชื่นชอบ หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป พวกเราถึงค้นพบรีโมตทีวีเจอ มันอยู่ในกองผ้าใช้แล้วของผม ตั้งแต่นั้นมาผมไถ่โทษโดยการไม่แตะรีโมต ปล่อยให้น้องชายยึดครองช่องทีวี เดือนทั้งเดือนทีวีสลับผลัดเปลี่ยน ถ่ายทอดสดฟุตบอลนัดปกติยันนัดพิเศษทั้งไทยและเทศอย่างเท่าเทียมกัน
*****************

ฝุ่นผงถูกปัดก่อนล้มตัวนอน ผมกะคร่าวๆ ว่าจะนอนเล่นฟังเพลงจากแผ่นซีดี รอการกลับมาของช่างสองคน ผมตื่นขึ้นจากเตียงนอนอีกที มองไปหน้าถ้ำ แสงแดดหายไปแล้ว ความมืดเข้ามาแทนที่ เวลานี้คงประมาณหกโมงกว่าๆ แสงเดียวที่เหลือคือแสงหลอดไฟจากห้องน้ำ

ผมลุกจากเตียงนอน เดินสำรวจรอบถ้ำอีกครั้ง ถ้ำเงียบเชียบ กลิ่นเหม็นสาบของมูลค้างคาวคละคลุ้ง เหม็นถึงขั้นอยากอาเจียน นึกภาพหน้าน้องชายตอนกลับมาไม่ออกเลย ไม่มีสิ่งใดไหวเคลื่อน นอกจากตัวผมและน้ำตกขนาดย่อมในอาคารที่พักอาศัย ผมหวังไว้ว่าช่างสองคนคงตื่นเต้นรีบร้อนวิ่งออกไปเพื่อแจ้งข่าวเรื่องเหล่านี้กับป้าด้วยตัวเองที่บ้านพักของป้า (ซึ่งผมก็ไม่ล่วงรู้ว่าอยู่ที่ไหน รู้แค่เบอร์โทรศัพท์มือถือ กระทั่งชื่อก็ไม่รู้ เวลาเจอกันก็เรียกขานว่า ป้า สั้นๆ เท่านั้น) หรือไม่พวกเขาคงนอนพักกลางวัน งีบหลับเอาแรงนานจนเกินไป เผลอไผลลืมตื่น อันนี้ก็ไม่น่าจะใช่ ผมรู้ดี ตอนสมัยที่ผมทำงานสถาปนิกใหม่ๆ ต้องคอยดูแลช่างรับเหมาเทพื้นคอนกรีต แรงงานเหมาจ่ายกะเวลาแม่นยำ ช่างเหล่านั้นรู้เวลากินนอนพัก เป็นเวลา ไม่เช่นนั้นงานล่าช้า ส่งมอบงานไม่เป็นไปตามสัญญาจ้างเหมา ผู้รับเหมาก็ถูกปรับ ค่าจ้างลด เงินงวดสุดท้ายอาจน้อยลง หรือไม่ได้รับ ผู้รับเหมาก็ลดเงินรายวันพวกเขา เท่านี้เอง ระบบทำงาน ลดเงินเป็นขั้นลำดับยุติธรรม

เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาขุดค้นพบเจอลายแทง พบช่องทางลับ นำทางไปสู่กรุสมบัติเก่าแก่ของคนถ้ำยุคโบราณ ที่อาศัยอยู่ในถ้ำนี้มาก่อนคนถ้ำยุคผมจะกำเนิดเกิดเป็นคน

เมื่อเจอสมบัติแล้วมนุษย์ก็หลงลืมหน้าที่ตัวเองชั่วขณะ ความโลภครอบงำ เดินทางจากไปโดยทิ้งไว้เพียงเสื้อผ้าเปียกน้ำ และถ้ำที่โดนระเบิดฝุ่นผงแดงไร้ค่าไว้เบื้องหลัง และมอบของขวัญแด่มนุษย์ที่พวกเขาไม่รู้จัก ด้วยน้ำตกขนาดย่อมในอาคารพักอาศัย และคำคมเด็ดๆ ว่า จงพยายามหัดคิดแก้ปัญหาด้วยตัวเอง

อย่างหลังนี่ มองดูคล้ายว่าผมเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย แต่อย่างไรเสีย ผมก็ไม่รู้ว่าจะคิดหาทาง สืบเสาะหาเหตุผลได้ดีกว่านี้อีกแล้วนี่นา

คิดอยู่นานทีเดียว รู้สึกปวดท้องฉี่ ระหว่างที่เดินขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ผมคิดอะไรขึ้นมาได้อยู่อีกข้อหนึ่ง
เอ...หรือว่าพวกเขาจะอยู่ตรงไหนสักแห่งในถ้ำ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ผมยังไม่เคยเหยียบย่างไปถึง

***************************************

ปล. อ่านย้อนหลังที่นี่ครับ

คลิกอ่าน ตอนที่ 1
คลิกอ่าน ตอนที่ 2
คลิกอ่าน ตอนที่ 3
คลิกอ่าน ตอนที่ 4
คลิกอ่าน ตอนที่ 5