นกฮูกตัวที่หกสิบเก้า

เคยตั้งใจว่าจะพักสายตาจากงานกราฟิกที่ทำอยู่ทุกวี่วัน หันไปทำอย่างอื่นที่ไม่เคยทำดูบ้าง
เขียนอะไรเรื่อยเปื่อยเก็บไว้บ้าง วาดรูป แสดงงาน ดูหนัง ทำหนังสือ ขายไก่ทอด
3 ปีกว่าที่กลับมาอยู่เชียงใหม่ผ่านพ้น ชีวิตกึ่งหลับกึ่งตื่น (เป็นชีวิตที่บางคนถวิลหา ไม่มีหนี้สินไม่มีญาติพี่น้องให้เป็นห่วงดูแล หาเงินใช้จ่าย หมดไปเป็นรายเดือน แน่นอนไม่มีเงินเก็บสะสม) สิ่งที่ตั้งใจทำก็สำเร็จบ้าง ค้างเติ่งเกือบสำเร็จบ้าง ปนเปกันไป

------------------------------------

บางทีผมเองก็หมกมุ่นอยู่กับจินตนาการเพ้อฝันมากไป (ก็มันทำได้จริงๆนี่นา แต่อาจขาดปัจจัยดำรงชีพไปบ้าง) เหล้าเข้าปากเป็นอยากทำนู่นทำนี่ ตื่นเช้าขึ้นมาจางหาย ความคิดกลับเข้าที่ ประจำตำแหน่งเดิม
เก้าอี้ และคอมพิวเตอร์ในสำนักงานรอท่า เครื่องตอกบัตรแบบใช้ไฟฟ้า ยังทำหน้าที่ตรงตามเวลาไม่เคยบิดพริ้ว

เชียงใหม่ที่ผมรู้จักตอนเด็ก กับตอนนี้ก็คงไม่ต่างกัน หากผมยังลอยวนอยู่ในโลกของตัวเองแบบนี้ไม่ไปไหนไกลเกินบ้าน และที่ทำงาน

-----------------------------------

ช่วงก่อนมีเพื่อนจาก กทม. มาเที่ยว (ไม่นัดกันก่อน) ผลก็คือผมลางานไม่ได้ ก็ต้องปล่อยให้เขาไปกันเอง
มีเพียงช่วงเวลาหลังเลิกงาน เดินทางจากสำนักงานไปร้านเหล้าที่ไม่ไกลจากหอ ดื่มเบียร์แถวหอพัก
ก่อนที่เพื่อนจะลากไปที่ๆ ผมเองก็ไม่รู้จัก พอไปถึงก็พบว่าคนเย๊อะฉิบ นี่พวกมันรู้ว่าที่ไหนน่าเที่ยวกว่าผมเสียอีก แนะร้านนู้นร้านนี้ยิ่งกว่าคนเชียงใหม่ อู้คำเมือง

น่าแปลกใจตัวเองเหมือนกัน ที่ทำไมถึงไม่รู้สึกผิดแปลกแตกต่างจากคนอื่นบ้าง เฮ้อ...ทำไมเป็นคนแบบนี้ก็ไม่รู้

----------------------------------

ช่วงวัยนี้อาจคิดแต่แค่นี้ เป็นลูกจ้าง อยากเปลี่ยนงาน (แต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรกิน) ไม่เปลี่ยนงานก็ทำได้แค่นี้ งานธรรมดาสามัญ การเปลี่ยนแปลงอาจเกิดขึ้นผลุนผลัน อารมณ์แปรปรวน อาจเป็นประโยคบอกเล่าเฉยๆ
บอกเล่าว่า นี่คือการถ่ายทอดจากผมสู่ใครสักคนที่อ่านภาษาไทยออก และเรียงประโยคได้เอง โดยที่ไม่ต้องถามผมว่า
มึงเขียนอะไรของมึงวะ