เท่ามดแดง ความคิดของผมต่อสังคมที่ร่วมอยู่

posted on 12 Jan 2010 14:39 by nokhook69 in Non-Fiction

เคารพในความคิดบรรพชน แต่ไม่จำเป็นต้องดำเนินรอยตาม หากมันคับแคบ และปัญญาอ่อน
ผู้ใหญ่ที่ก้มลงฟังเด็ก ด้วยใจเปิดกว้าง จากผู้ใหญ่ธรรมดา จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่
เป็นชาวบ้านที่ทำงานออกแบบป้ายเป็น ดีกว่าเป็นอาจารย์ที่คุยกับชาวบ้านไม่ได้
อย่าลืมอัตราส่วนประเทศมันไม่บาลานต์ จะทำให้เท่ากันต้องใช้เวลา และปรับตัว ปรับวิธีการคิด
ความภูมิใจในวิชาชีพของคนญี่ปุ่นถูกฝังไว้ในตัวตั้งแต่เกิด เป็นวัฒนธรรมจนยากแยกออก
แม้เป็นอาชีพเล็กๆ ของประเทศก็ตาม ซึ่งคนไทยนั้นมีน้อยมาก และถึงมีก็ถูกกดหัวจากคนรอบข้าง และลดทอนเสรีภาพทางความเห็นไปด้วยทางอ้อม
ประเทศพัฒนา วัฒนธรรมหรือทุนนิยมก็ไม่ได้ เพราะไทยไม่รู้จริงทั้งสองอย่าง คิดทำกันแค่กลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ไม่ได้เกาะกันเป็นก้อนอยู่ในเลือด
แต่อ้างชาติที่อยู่บนผืนธงซึ่งถามไปเถอะไม่มีใครรู้ว่าใครสร้างวิธีคิดนี้ เพียงเกิดมาก็รู้ว่าต้องบูชาธง ดั่งเป็นผู้ให้กำเนิดชีวิต
เรื่องบางเรื่องเราควรโอนอ่อนผ่อนปรนก็จริง แต่เรื่องบางเรื่องสามารถทำให้ประเทศเราเน่าเฟะได้อีก (แม้คนอื่นจะว่าเล็กเหี้ยๆ ก็ตาม)
ถ้าคนรุ่นเราไม่ออกมาปกป้องตัวเอง หรือเพื่อน แล้วเด็กที่ตามมา มันจะไปยืนที่ไหน ถ้าผลิตแต่ผู้ใหญ่ใจแคบเต็มประเทศ
เมื่อออกมายืนที่แจ้ง คนเห็นชัด คนชอบที่มีน้อยกว่าคนชัง ไม่รู้ว่าบ้านหลังไหนขว้างหินใส่แต่พอไปเคาะแต่ละบ้านถามดู คำตอบคือไม่รู้ทุกหลัง
จงอย่าให้ความเป็นชาวบ้านถูกกลืนกินโดยคนที่ปลอมตัวเป็นชาวบ้าน แต่แท้ๆ แล้วเขาเหล่านั้นไม่ได้สนใจอะไรเลยในชาวบ้าน
ผมเชื่อว่ารั้วกินได้ คือสังคมที่มีจริง แต่อยู่เมืองหลวงมันทำไม่ได้ เพราะรั้วมันแพง
ถ้าแบ่งขายน่าจะเป็นเรื่องที่พอเป็นไปได้ แต่ให้ฟรีๆ ดูจะมองโลกแง่ดีไปหน่อย
ผมเห็นสิ่งพิมพ์ไทยเป็นพื้นหลังของงานออกแบบของศิลปินต่างชาติ ผมรู้สึกเศร้านะที่คนอื่นเห็นค่า ประยุกต์ใช้ แต่คนไทยคิดว่ามันเชย
ธรรมคำสอนก็เหมือนประโยคบอกเล่า ที่ดูดี เป็นเหตุผล มันแปลงคนไม่ได้หรอก ถ้าไม่ลองทำ เอาแต่เล่าเรียงคำให้งาม
ทำงานแล้วมีคนวิจารณ์ด้านลบ ดีกว่าทำงานแล้วผู้คนเฉยเมย ความคิดเห็นอันหลากหลายนั้น จะถูกส่งผ่านให้มนุษย์ชาติตัดสินเอง มิใช่คนๆ เดียว
มิใช่กราฟิครุ่น ใหญ่ แค่มีร้านอยู่เชียงใหม่ และคิดว่าเชียงใหม่ไม่ได้ต้องการนักออกแบบที่เก่ง แต่ต้องการนักออกแบบที่มีสามัญสำนึกจำนวนมาก
อย่าหวังพึ่งรัฐ หรือพึ่งคนอื่นหยิบยื่นงานและเงินให้ พึ่งตัวเองอย่างเดียว ปากกัดและตีนถีบเข้าไว้ เจริญช้าแต่ไม่ได้อยู่กับที่
จินตคณิตคือมองลูกคิดและดีดมันได้ในอากาศเพื่อความเร็ว ชีวิตจินตนาการเหมือนลูกคิดได้เหมือนกัน แต่ทำจริงๆ มันไม่ได้
เราไม่สามารถชวนเชื่อ หรือบอกให้ใครรักสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้ หากเราไม่ได้ทำความรู้จัก หรือรักมันอย่างจริงใจด้วยตัวเอง
สื่งที่เราสร้างไม่สามารถเปลี่ยนโลกได้ก็จริง แต่หากมันทำให้เราดีขึ้น ไม่เป็นปัญหาต่อบ้านเมือง ถึงจะสามัญก็ควรค่ายิ่งสำหรับสืบทอดเป็นมรดก
ผมคิดว่า เราอยากทำอะไรก็ทำไปเถิด ขอให้มันไม่ไร้สาระจนเกินไป เพราะเดี๋ยวเราท่านทั้งหลายก็ต้องไปที่เดียวกัน
แข่งขันในเวทีโลกได้รางวัลมา สื่อก็ชอบที่จะเยินยอคนที่ได้อันดับหนึ่งก่อน ทั้งที่อีกหลายคนก็เป็นส่วนหนึ่งของที่หนึ่ง ไม่กล่าวถึง
มันทำให้เด็กรุ่นใหม่ไขว่คว้าความเป็นที่หนึ่ง และละทิ้งตัวตนที่ใสสะอาดจะด้วยอะไรก็แล้วแต่ มันได้มาไว ก็ไปไวเช่นกัน
เราเองก็ชื่นชอบคนเป็นที่หนึ่งเหรอ เปล่า เราชื่นชอบคนที่มุ่งมั่นทำสิ่งใดจริงจัง ดูไร้สาระ แต่แน่วแน่ มั่นคง
ลอกกับรับมันใกล้กันก็จริง แต่สังเกตอย่างหยาบ เราชอบเป็นอย่างหลัง แต่อ้างว่าร่วมมือ และประยุกต์
มัวแต่กลัว มัวแต่ห่วงว่าใครจะเข้าใจในงานที่เราทำ คำตอบก็คือ คงไม่มีงานใหม่ในโลกแน่นอน
เพราะทุกคนหวังสร้างงานให้ผู้คนเข้าใจ และยอมรับตัวตนของตัวเองกันหมด
การเป็นคนนอกศูนย์ กลางนั้นสนุกอย่างยิ่ง เพราะอย่างนั้นแล้ว เมื่อใกล้เป็นศูนย์กลาง ก็ให้เบี่ยงออกมา และเฝ้าดูคนในศูนย์กลางทำเพื่อโลกต่อไป
ความหลากหลายไม่ได้ แปลว่ามันหลายสี หรือต้องหักล้าง ถางพงกัน มันแปลว่า สิ่งหนึ่งสิ่งเดียว แต่คิดได้หลายอย่าง มองได้หลายมุม ทำได้หลายแบบ
ไม่มีโลกของใครใหญ่กว่า ไม่มีศาสดาใครดีกว่า เรานับถือกันคนละองค์ได้ แต่ไม่ใช่ป้ายขี้กัน เพราะอย่างหลังมันทำให้เกิดสงครามไม่จบสิ้น
นับถือศาสดาคนละองค์ ก็ใช่ต้องเข่นฆ่ากัน