Nokhookdesign : Thai Graphic Designer

Empty
concetp: งาน ความน่าเบื่อ เหนื่อยหน่าย ความไร้สาระ สิ่งยึดเหนี่ยว จิตใจ ภายใน สมอง ความว่างเปล่า

ไปขายกระเป๋าหน้ามช. เลยได้รูปนี้มา คุณนกฮูกสาวให้โจทย์ในการวาดครั้งนี้มา เพราะช่วงนี้ชีวิตของเธอที่ออฟฟิศที่ทำอยู่ตอนนี้มันไม่น่าอภิรมย์เลย ด้วยวุ่นวายหาคนมาทำงานตำแหน่งผมกันให้วุ่น และออฟฟิศก็ดูท่าจะล้มไม่เป็นรูป

หลังจากที่ออฟฟิศไม่จ้างฟรีแลนซ์อีกต่อไป ผมก็เลยมาทำงานอยู่ที่ร้านดังเดิมครับ เกือบ 1 เดือนแล้ว

หลายวันก่อน หนังสือเล่มดังกล่าวโทรมาหาผมอีก จะให้ผมไปทำต่ออีก เพราะไม่มีคนทำต่อ หาคนทำแทนไม่ได้ ผมเรียกเงินเดือนไปอีกเท่าตัว รู้ทั้งรู้ ว่าคงไม่จ้างทำหรอก แต่ผมคิดว่า "สิ่งนี้อาจสร้างอะไรบางอย่าง ให้คนที่อยู่บนยอดปิรามิดคิดอะไรได้บ้าง"

กราฟิกกระจอกงอกง่อย ไร้ชื่ออย่างผม ฟันเฟืองเท่าเม็ดก๋วยจี๊ มีโอกาศให้เลือกงาน เลือกฐานปิรามิดอยู่ได้ด้วยเหรอ "ไร้งาน ก็ไร้เงิน แต่งานอันได้เงิน แต่ตัวเราช่างแสนไร้ค่า มันก็ไม่น่าอภิรมย์"
(อ่านจดหมายคราวก่อนได้ที่นี่)

***
อยากทำงานอิสระ คุณกล้าแลกกับความว่างเปล่าได้ไหม เงิน ชีวิต ความน่าเบื่อ ความไม่แน่นอน
อยากเก่ง อยากดัง คุณกล้าแลกกับการทำงานหนัก หามรุ่งหามค่ำ ไม่มีเวลาดูหนัง ไม่มีเวลาให้แฟน ไม่มีเวลากินข้าว

อยากรวย ขายประกัน ขายตรง ขายสิ เป็นเซลสิ คุณกล้าแลกกับการเบือนหน้าหนี ถููกผลักใสไล่ส่ง ไม่ต้องดูใหนไกล ถ้ามีคนมาขาย ขาย ขาย คุณยินดีซื้อทุกสิ่งอย่างเลยเหรอ

ผมอ่อนครับ ทั้งหมดเลย ไม่กล้าแลก (แต่ก็อยากรวย)
ผมชอบแบบนี้ เล่นบ้าง ทำงานบ้าง (ดูไร้อนาคตมากๆ ในสายตาผู้ใหญ่) ผมคิดมาตลอดเลยว่า ความก้าวหน้าในธุรกิจ ความสำเร็จในชีวิต จนกระทั่งบรรลุธรรม มรรคผล มันไม่มีสูตรตายตัว ถ้าคุณกล้าแลกกับสำเร็จนั้น โดยพุ่งตรงไปที่ยอดปิรามิด นั่นสำเร็จแน่นอน แต่ถ้าไม่พุ่งตรงมันก็มีวันเป็นไปได้ แต่น้อยนิด

ใช่ครับ ใช้คำว่าพุ่งตรงถูกต้องเลย ห้ามแวะ ห้ามจอด พุ่งตรงไปที่ยอด
เวลาผ่านไป อัตราเงินเพิ่มเข้ามาในบัญชี มีรถมีบ้าน หน้าตา ชื่อเสียง แผงคอ บรรลุธรรม แต่เราข้ามฟันเฟืองตัวจิ๋วที่ขับเคลื่อนฐานปิรามิดขององค์กร ฐานปิรามิดของสรรพสิ่ง ไว้ด้านล่าง

ถ้าคุณถึงยอดก็แล้วไป มีผู้คนปรบมือ โห่ร้องแน่ๆ
แต่ถ้าไม่ถึง แล้วกำลังจะล้ม คิดได้ว่าลืมอะไรไปอย่างนึง คุณก้มลงมองมายังฐานด้านล่าง
"เฟืองตัวนั้นไปไหน"
ผมอยากบอกว่า "มันหลุดไปนานแล้วพี่น้อง อยู่ตรงขอบโลกนู้นแล้ว"

ที่พูดมามันก็ทำได้นะ ไม่เถียง ก็แล้วแต่คนไป "เป้าหมายชีวิต เป้าหมายความสำเร็จ ของคนมันไม่เท่ากันนี่นา" แต่ในความคิดของผม ผมคิดว่า "มันไม่น่าใช่ทั้งหมดนะ แวะถามทางบ้างก็ได้ หยอดน้ำมันเฟืองที่แห้งบ้างก็ดี ไม่เสียเวลามากหรอก"

ไม่ต้องคนจบป. ตรี หรอก ร้านค้าปลีก โรงน้ำแข็ง ก็ต้องมีคนงาน ยกของ ส่งของทั้งนั้น มันลา มันตาย มันป่วย สินค้าก็อยู่แต่ในคลัง ในห้องเก็บของ ไม่มีวันออกไปสู่ผู้บริโภคได้หรอก โชคดีหน่อยของไม่เน่าไม่บูดก็รอได้ โชคร้ายก็สูญสลายไม่,มีวันกลับมาเหมือนเดิมแล้ว จินตนาการดูได้ ของเน่าในกล่อง น้ำเน่าไหลย้อยออกมาจากโกดังเก็บของ

"ลองมาลูบคลำของเหล่านั้นดูบ้างสิ ไม่ถึงกับต้องแบกของเหล่านั้นด้วยตัวคุณเองหรอก คุณก็จะรู้ว่ามันเป็นยังไง สำคัญแค่ไหน ลองหยอดน้ำมันดูบ้างสิ คุณจะรู้ว่าเฟืองตัวจิ๋วสนิมเกรอะ มันก็ยังใช้งานได้ดีอยู่" แต่ถ้าไม่คิดจะทำก็แล้วไป ไม่มีใครผิด

นั่นแหละ สิ่งที่ผมคิด ในตอนนี้ ขณะนี้

***

วานนี้คุณนกฮูกสาวบอกว่า "เขาจะให้ไปทำ ไม่มีคนทำ และทำไม่ทัน ราคานั้นก็ยินดีจ่าย"
ไม่ต้องบอกก็รู้นะว่าผมไปหรือไม่ไป 555

ตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านนกฮูกทุกวันครับ
มีงานกราฟิกทำครับ จ๊อบพันสองพัน เล็กๆ น้อยๆ พอขัดเฟือง ถ้าวันไหนผมอยากสร้างฐานปิรามิดกับเขาบ้าง
ผมจะแวะมาชวน

นกฮูกดีไซน์