Nokhookdesign : Thai Illustrator

ได้รับ Tag เรื่องหนังสือนี้มาจากคุณนกฮูกสาวของเรานี่เอง http://nyanta.exteen.com

โจทย์ 2 ข้อ 2 เล่ม "ต้องเป็นหนังสือที่อ่านเอง ไม่ได้อ่านในชั้นเรียน"
และ "1 คือเล่มแรกที่เคยอ่าน" และ 2 "หนังสือที่ตัวเองชอบ"

หนังสือเล่มแรกที่ไม่ได้ถูกบังคับอ่าน แต่อ่านเองตั้งแต่ได้หนังสือมา ตอนเด็ก นั่นก็คือหนังสือภาษาไทย ที่ข้างหลังจะมีเรื่องสั้น นอกเวลา กระผมจะอ่านมันตั้งแต่ได้มาใหม่ๆ เลย จำกลิ่นหนังสือใหม่ได้เลย เรื่องที่ชอบก็คือเมาคลีลูกหมาป่า (เด็กสมัยนี้ก็คงหาอ่านตามร้านหนังสือได้แต่กระผมจน อ่านจากหนังสือภาษาไทยเอา) รู้สึกว่าอ่านแล้วเราได้หลุดเข้าไปอยู่อีกโลกนึงจริงๆ มันเจ๋งมากเลยนสมัยนั้น (ไม่นับการ์ตูนโดเรมอนที่อ่านอยู่แล้ว)

เอาเป็นว่านั่นอดีตที่ดูพร่าเลือนไปสักหน่อย จับต้อง ทิศทางไม่ค่อยจะได้แล้ว เอาเป็นว่าโตมาหน่อย เล่มแรกที่ได้อ่านก็คือ

"สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน" ของคุณ วินทร์ เลียววาริณ จำได้ว่าขอยืมพี่ข้างบ้านอ่าน สมัยเรียนอยู่ลาดกระบัง วันนั้นนัดกันไปกินเหล้า ระหว่างรอพวกพี่ๆ อาบน้ำ ก็อ่านแก้เซ็งไป จนเขาอาบเสร็จ กินเหล้ากัน กระผมก็อ่านไป 1 เรื่อง เลยบอกว่า ขอยืมไปอ่านนะ   (หนังสือมีบทความเรื่องจริงก่อนตัดเข้าสู่ภาคเรื่องสั้น สอดประสานกันเป็นก้อนเหนียวแน่นดี)

เมื่ออ่านจบเล่ม กระผมรู้สึกว่าตัวเองเล็กเท่าปลวก ความคิดเห็นต่างๆ ต่อเรื่องสั้น และบทความที่อ่านฟุ้งซ่าน ถูกตบให้กระจุกเป็นก้อนเท่าลูกชิ้นปิ้ง รอวันระเบิดออก ที่ว่างในเรื่องสั้น ดูน่าจะเป็นคำที่เหมาะที่สุดตอนนั้น
ผมมองหาลู่ทาง วันนั้นเอง ผมก็เริ่มลงมือแต่งเรื่องสั้นของตัวเอง จนมันเลยเถิดมาจนถึงปัจจุบัน

จบไป 1 เล่ม

เล่มที่ชอบ "แดนฝันปลายขอบฟ้า Hard-boiled Wonderland and the End of the World จริงๆ แล้ว ผมชอบงานของ มุราคามิ เกือบทุกเล่มครับ แต่เล่มนี้พิเศษหน่อย เพราะมันมีตอนจบที่เข้าใจได้ง่ายกว่าเล่มอื่น เพราะงานส่วนมากของเขามันมีช่องว่างมากมายให้เราคิดต่อ พื้นที่ว่างของตัวละครตัวหนึ่งกับตัวละครอีกตัวหนึ่ง (แสนไกลกันมากๆ) เหล่านี้มักถูกเชื่อมโยงกัน อยู่ในงานวรรณกรรมของเขาทั้งเรื่องสั้น และนิยาย

ซึ่งตอนจบส่วนใหญ่ของเขามักทำให้ผมรู้สึกเวิ้งว้า่ง ไร้คำตอบ ไม่ว่าจะทำสิ่งใด ก็มีภาพผู้คนในนิยาย วนเวียนอยู่ในหัว (จริงๆ) ผู้คนที่ไม่มีทางออก บุคคลกลวงเปล่าขนานแท้เลย
(งานเขียนของ มุราคามิ มักไม่มีประเทศ ไม่มีพรมแดน โลกดูเกี่ยวเนื่องกัน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง โยกย้ายสลับไปสลับมา ว่าด้วย "โลกคู่ขนาน" อันเป็นความเชื่ออย่างหนึ่งของคนแถบเอเชียบ้านเรา บางเรื่อง บางตอนเหมือนทำให้ชีวิตเราเดินช้าลงในโลกจริง และหมุนวนเร็วรี่ในอีกฝั่งโลกตรงข้าม โลกที่เราสร้างสรรค์กันเอง ตามแต่เราสร้างขอบเขตขึ้นมา อธิบายโดยตรรกะยากเข้าใจ เหมือนกล่องที่สร้างนั้น ขนาดต่างกัน กล่องเปล่าคนละใบ)

ต่อเรื่องหนังสือกันต่อ แดนฝันปลายขอบฟ้า ว่าด้วยสองเรื่องสุดแหวกล้ำ แบ่งสองฟากชัดเจน ค่อยๆ เชื่อมกันทีละนิดๆ เป็นแนววิทยาศาสตร์มากๆ ตัวละครที่ชื่อ "ผม" ในแดนฝัน ที่มีชีวิตเหลือเพียง 24 ชั่วโมงในดินแดนโลก มีอาชีพเป็นนักถอดรหัส พบเจอศาสาสตราจารย์สติเฟื่อง สาวน้อยเจ้าเนื้อ ในชุดสีชมพู บรรณารักษณ์สาว กระโหลกยูนิคอร์น

แถมยังมี "เงาตัวเอง" (จากการผ่าแยกร่้าง) ในดินแดนปลายขอบฟ้าอีก ที่คอยช่วยเหลือให้หลบหนีออกมา ทั้งหมดรวมอยู่ในนิยายเล่มนี้ครับ

ไม่ต้องบรรยายต่ออีกแล้ว ผมอ่านแล้ว ก็เขียนนิยายเรื่องยาวของผมได้อีก 1 เรื่อง (ตอนนี้มันยังไม่จบเลย)
เป็นความเห่อส่วนตัวอันแสนสั้นจริงๆ 555

ส่ง Tag ต่อ ให้ผู้โชคดีดังรายนามต่อไปนี้ (เล่นไม่เล่น ก็ไม่ว่ากันครับ สนุกกับการอ่านน่อ)

คุณโอ๋เอง http://ebolaknot.exteen.com
คุณเฉาก๊วย http://chaogouy.exteen.com
พี่ชายหนังป่วย http://filmsick.exteen.com
คุณโลเล http://lolaytoon.exteen.com
พี่ชาติss http://yerrman.exteen.com/