Nokhookdesign : Thai Graphic Designer

ตอนสมัยเรียนสถาปัตยกรรม ในรั้วมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงของประเทศไทยนั้น ผมมีเรื่องแปลกใจข้อหนึ่งที่ผมพยายามหาคำตอบด้วยตัวเอง ไม่กล้าถามใคร แม้กระทั่งเพื่อนสนิท ด้วยไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง

ทำไมคำว่า “ไร้สาระ” (ในภาษาไทยและภาษาอื่นๆ ที่มีความหมายทำนองนี้) มักต้องถูกพูดตามหลัง ‘เรื่องราวที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง’ (เรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้องกับการเมือง เรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้องกับสังคม แผนพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติ พรบ. ข้อกำหนด กฏหมาย สถาปัตยกรรม ศิลปะ ปัญหาโลกร้อน ความยากจน) ของผู้คนส่วนใหญ่บนดาวโลกใบนี้ทุกทีไป

เมื่อโตขึ้นมา (ไม่มาก) ผมเข้าทำงานประจำตำแหน่งกราฟิคในเมืองหลวง ผมก็พบว่า หน้าที่การงาน ค่าใช้จ่าย เงินทอง ครอบครัว ที่ดิน บ้าน สำคัญกว่า ‘เรื่องราวที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง’ พวกนั้นหลายเท่านัก

ผมรับงานมากขึ้น รับเงินมากขึ้น จนลืมเรื่องดังกล่าวไปโดยปริยาย ไม่มีความใคร่รู้ และคิดว่ามันเป็นเพียงกลุ่มคำ
ที่ใช้ต่อท้ายประโยคเรื่องไม่จริงพวกนั้นไปเสีย เป็นคำพูดเพื่อเปลี่ยนเรื่องคุยของเพื่อนฝูงในวงเหล้า

“ไร้สาระน่า”

เชื่อไหมว่า มนุษย์น้ำแข็ง มนุษย์เปลวแดด หมาพูดได้ ชายหัวหมวกกันน็อค คนหัวหนู ชาวเมืองเดียวดาย (ไร้เพศ) จนถึง แมวที่มีถุงเท้าข้างเดียว ติดตัว

ล้วนแล้วแต่เคยเป็นคน–มาก่อน

นานๆ ที พวกเขาจะแวะมาดาวของเราบ้าง น่าแปลกดี ที่หลายคนไม่เคยเห็น หรือไม่เคยรู้มาก่อนว่าพวกเขามีตัวตน หรือแม้กระทั่งคนแบบผม คนที่มีงานประจำทำ กำลังคิดซื้อบ้าน และหาเงินเยอะๆ จะเก็บมาเป็นเรื่องราวบันทึกไว้ในหนังสือเล่มนี้ได้

คงต้องเล่าย้อนไปสักหน่อย ในคืนวันหนึ่ง พวกเขาเหล่านี้ มาพบผม และแจ้งบอกว่า ช่วยเขียนเรื่องราวเหล่านี้เป็นภาษาไทยให้หน่อย แค่เขียนไม่ต้องเผยแพร่ ไม่ต้องเล่าขาน ทำเหมือนเช่นบันทึกประจำวัน ทำเท่าที่ทำไหว ผมได้แต่พยักหน้า ไม่ได้บอกปัด ทั้งที่กองงานอันได้เงินได้ทองยังสะสางไม่เสร็จ

“ทำเท่าที่ทำไหว” ผมพูดกับตัวเอง และคิดว่า งานบันทึก คงห่างไกลคำว่า “ไร้สาระ”

เพราะมันก็คือปัญหา เป็นเรื่องจริงของเพื่อนร่วมจักรวาลเหมือนกัน
เพียงแต่เราไม่ได้อยู่ดาวเดียวกัน เท่านั้นเอง
ใช้คำว่า “ไร้สาระ” ตามท้ายก็ดูจะรุนแรงเกินไปสักหน่อย

ในเรื่องบันทึก หรือในชีวิตจริง ความหลากหลายของผู้คนที่เล่าเรื่องให้ผมฟัง ย่อมมีทั้งเรื่องที่ดี น่าเอาเยี่ยงอย่าง และเรื่องที่ควรนิ่งเงียบ ปล่อยเลยผ่าน เป็นเพียงแค่การบันทึกเก็บไว้

บางตัว ใช้คำว่า “ไร้สาระ” ตามท้ายได้ ผมไม่ว่า เพราะเขาเหล่านั้นก็ยังหลงทางอยู่ต่างดาว บางตัวยังใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ ไม่สนใจใคร่รู้เรื่องราวผู้อื่น ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่กลับบ่นเบื่อ ด่าทอ ไม่พอใจดาวที่ร่วมอาศัยอยู่ จากมนุษย์ธรรมดาอย่างเรา เริ่มกลายพันธุ์เป็นตัวประหลาดหลงดาวอย่างเช่นในบันทึกเล่มนี้ไปเสีย

ผมหวังไว้ว่า...สักวันหนึ่งพวกเขาเหล่านั้นจะกลับมาเป็นคนปกติได้ในเร็ววัน ค้นพบดาวของตัวเอง ปล่อยให้ผมได้สะสางงานออกแบบ งานอันได้เงินได้ทอง–กองอยู่ตรงหน้า

ให้สำเร็จเสร็จสิ้น ลงเสียที