Nokhookdesign : Thai Graphic Designer

สวัสดีครับ

ผมชื่อนายอนุกูล เป็นคนเชียงใหม่โดยกำเนิด อายุ 28 ปี จบการศึกษาระดับ ป . ตรี จากมหาวิทยาลัยในกทม. ผมจบมาได้ 6 ปีกว่าแล้วครับ
จบปุ๊ปก็เข้าทำงานในบริษัทผลิตนิตยสารแห่งหนึ่ีงที่กรุงเทพช่วงระยะเวลา 6 เดือน ผมก็ย้ายกลับเชียงใหม่ก็มาทำงานนิตยสารอีก เรื่อยมาจนมาถึงเมื่อปีที่แล้ว

ผมเป็น 1 ใน บุคคลไร้ราก บ้านแตก ไร้ที่อยู่ ไม่มีญาติมิตร ถึงมีก็ไม่ได้ส่งเสริม ช่วยเหลือ ต่างคนต่างอยู่ ไม่ได้ชิงชังกัน แต่ก็ไม่ได้รักกันมากมาย
ผมทำงานประจำที่บริษัทผลิตนิตยสารที่เชียงใหม่ 5 ปีกว่า นั่นดี และไม่มีปัญหาใดในที่ทำงาน ไม่เคยเป็นหนี้ มีประกันสังคม ใช้จ่ายตามสมควร ผมลาออกจากงานประจำได้ 9 เดือนแล้ว มาทำงานอาชีพอิสระ และเปิดร้านเสื้อเล็กๆ อยู่ใจกลางเมืองเชียงใหม่
ร้านก็พออยู่ได้ ไม่มากไม่น้อย

แต่มันก็ไม่ได้มีีหลักฐานประกันได้ว่า ผมมีตัวตน หรือหลักค้ำประกันด้านการเงินใดๆ กับร้านเล็กๆ และรายได้เพียงหลักพันต่อเดือน
หากอยากได้สิ่งของ หรือผ่อนชำระใดๆ ต้องใช้เงินสด
เพราะใบปริญญาและผลงานที่ทำอยู่ ไม่สามารถเป็นหลักฐานในการเช่าซื้อ ผ่อนชำระหนี้ได้

ซึ่งในทางปฏิบัติแล้วไม่ต้องไปสมัครสินเชื่อให้เสียเวลา ไม่ได้ตั้งแต่ไม่มีบ้านอยู่แล้ว

แต่ข้อดีของอาชีพอิสระ คือความอิสระ ทำงานเท่าที่ทำไหว รายได้มากมายหากขยันขันแข็ง แต่ข้อเสียก็อย่างว่า ไร้ราก ไม่มีตัวตน ไม่มีเครดิตบอกว่าเงินที่ได้แต่ละครั้งได้เท่าไหร่ ซื้อหาอสังหา หรือสังหา ไม่ได้สักอย่างเดียว (ถ้าได้ก็ต้องมีเอกสารมากมายมายืนยัน ธุรกิจที่ทำอยู่) แม้จะเป็นเงินหลักร้อยก็ตามที ลืมชื่ออนุกูลในเครดิตบูโรไ้ด้เลย

ข้อดีของงานประจำคือเป็นหลักค้ำประกันว่าเป็นหนี้ได้แบบสบาย ไม่ต้องมีอะไรยุ่งยาก มีฐานเงินเดือนชัดเจน รายได้เข้าทุกๆ สิ้นเดือนสม่ำเสมอ ไม่ต้องปั่นสเตทเม้น เพื่อขอกู้ซื้อบ้านในอนาคต ไม่ต้องเมก เงินเดือน แต่ข้อเสียก็คือต้องทำงานทั้งวัน ทุกสิ่งอย่างเป็นของบริษัท แม้มันจะเป็นงานที่เราทำเองก็ตาม เป็นชิ้นงานที่ใครในบริษัทก็ทำเองไม่ได้ นั่นแหละข้อที่ผมพอนึกออก

ผมคิดว่า ผมเลือกทางนี้แล้ว รักที่จะมีอาชีพอิสระ มีเงินใช้พอสมควร แต่ก็ต้องยอมรับ ในวิถีทางของสังคมเงินเชื่อ
เพราะในความเป็นจริงของสังคมแล้ว หลักฐานที่ใช้ประกอบการพิจารณาไม่ได้อยู่ที่งานที่เราทำ ระดับความรู้ที่ใบปริญญากำกับไว้

หากผู้ใดคิดอยากมั่นคง มีหลักประกัน ผมคงไม่ต้องบอกว่าควรเลือกทางใด เลือกทางไหนจะดี

เพราะชีวิตผม เป็นตัวอย่างหนึ่งในการตัดสินใจของคุณ ใช่ ผมต้องมีเงินสดอย่างเดียวเท่านั้น ที่จะใช้แลกมาซึ่งสิ่งของที่อยากได้ เช่นอยากได้รถ ก็ต้องซื้อเงินสด อยากได้บ้านก็ต้องซื้อเงินสด

ซึ่งหมายความว่า หากไม่ถูกหวย ไม่มีบุญหล่นทับ ไม่ได้สมบัติก้อนโต หรือเงินทองก้อนพอดี หรือก่อตั้งบริษัทเป็นชื่อตัวเอง แล้วไปได้ดีในตลาดโลก
ผมจะเป็นคนไร้ราก ไร้บ้าน มีเพียงชื่อจริงประกบติด อยู่บนทะเบียนบ้านคนอื่นตลอดกาล

เขียนมาถึงตรงนี้ ผมไม่มีความเศร้าเสียใจใด โดยสัตย์จริง ไม่ได้ก็ไม่ว่า ไม่มีรากก็ไม่เป็นไร และผมสัญญาว่าผมจะทำอาชีพนี้ให้ดี เหมือนชาวญี่ปุ่นที่รักในอาชีพทำขนม รักในการทำเต้าหู้ รักในการทำอาหารกลางวัน เพราะความรักในอาชีพ แม้ต่ำต้อย ยากวัดด้วยหลักฐานหรือเอกสารใดได้
มันอยู่ที่ใจ และความมุ่งมั่น รักในวิชาชีพตน

ผมโชคดี มีคนรักเคียงข้าง (ที่ทำงานประจำ) ประคับประคองกันไปไม่ให้ล้ม น่าจะเป็นเรื่องที่ไม่ต้องเมก ไม่ต้องปั้น ทำได้จริง

เรื่องแบบนี้ ถ้ารักแล้ว ไม่ว่าอาชีพไหน ผมว่า "ไม่ต้องจบมาจากสถาบันไหนก็อยู่ได้ ไม่ขัดสน"

ผมเลือกดีแล้วนะ ผมว่า การเป็นพ่อค้า และมีอาชีพอิสระ ก็ยืนอยู่ในประเทศนี้ได้ แม้ว่ามันจะซื้ออะไรด้วยเงินอนาคตไม่ได้ หรือไม่มีหน้าตาในสังคมก็ตามที

ปล. ช่วงนี้ปั่นเงินครับ ต้องเขียนอะไรเตือนตัวเองสักหน่อย